Οι Κινήσεις στην Σκακιέρα του Ταξικού Πολέμου το Ταραχώδες 2011 – Ανασκόπηση

December 27, 2011

 

Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ιστορία κινείται με φρενήρεις ρυθμούς.  Αν αναλογιστεί κανείς την μεταβολή της κοινωνικής κατάστασης από το 2008 εώς το 2011 θα συνειδητοποιήσει ότι μια σωρεία ιστορικών γεγονότων έχουν συμπυκνωθεί σε τρία μόλις χρόνια και έχουν αλλάξει δραματικά το τοπίο, τις κοινωνικές σχέσεις και κυρίως τον τρόπο ζωής και την καθημερινότητα των προλετάριων και γενικότερα των υποτελών. Το 2011 είναι η χρονιά που θα σημαδευτεί από το σπάσιμο του κοινωνικού συμβολαίου. Πλέον οι κατώτερες τάξεις έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με το καθεστώς, ή τουλάχιστον με την σημερινή μορφή του, και η επιβίωσή τους αναγκαστικά περνάει από πάνω του. Αυτή η ρήξη ορίζει και την αρχή της αναμέτρησης ανάμεσα στα δύο ξεκάθαρα πλέον αντίπαλα  στρατόπεδα. Στην Ελλάδα, το 2011, ο ταξικός πόλεμος μοίαζει με μια παρτίδα σκάκι όπου ο κάθε παίκτης οργανώνει την άμυνα του, πραγματοποιεί  κινήσεις τακτικής, κάνει βήματα μπροστά, αλλά και βήματα πίσω όταν δεν του βγαίνει η επίθεση, και διαβάζει παρόμοιες παρτίδες που έχουν γίνει στο παρελθόν για να χαράξει στρατηγική. Το ζήτημα με την συγκεκριμένη σκακιστική παρτίδα δεν είναι μόνο  ότι πρόκειται για μια εξόχως αμφίρροπη αναμέτρηση. Κυρίως είναι ότι  κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς θα τελειώσει ή εάν θα τελειώσει κάποτε. Ακόμα όμως  και έαν έχει νικητή,  το τέλος αυτής της αναμέτρησης αναπόφευκτα  θα ορίσει την αρχή της αμέσως επόμενης. 

Οι Εργατικοί Αγώνες. Οι Πλατείες και οι Πανεργατικές Απεργίες. Το  Ένα Στρατόπεδο Οργανώνεται.

   Η αρχή του 2011 θα βρεί μια ολόκληρη πόλη όπως η Κερατέα σε εξέγερση – η οποία και θα λήξει με την νίκη των κατοίκων –  καθώς και μια  απεργία πείνας 300 μεταναστών που απαντήθηκε με έναν οχετό άθλιας  προπαγάνδας και μια εν τέλει πλασματική νίκη των απεργών. Μέχρι και τον Μάιο αυτής της χρονιάς το κύριο, αν όχι το μόνο, μέσο μαζικής έκφρασης της οργής του μεγάλου κομματιού της κοινωνίας ήταν οι καλεσμένες από την καθεστωτική ΓΣΕΕ και  πλήρως ελεγχόμενες ώς προς την διάρκειά τους,  γενικές απεργίες. Αναγκαίο κακό για το καθεστώς, αν και σε κάποιες περιπτώσεις κατά την διάρκειά τους μέτραγε σημαντικές  ζημιές και κάποιοι επιφανείς εκπροσωποί του μέτραγαν σφαλιάρες, οι γενικές απεργίες δεν αποτελούσαν σε καμία περίπτωση σοβαρή απειλή. Το Μάιο συνέβη το αναπόφευκτο. Η επιδημία των καταλήψεων  πλατειών  που γίνονταν στην Βόρεια Αφρική και που αποτέλεσαν το κύριο μέσο αγώνα των εκεί προλετάριων για την πτώση του Μουμπάρακ και του Μπεν Άλι,  αφού πρώτα μόλυνε την Ισπανία, μεταδώθηκε και στον ευαίσθητο οργανισμό του ελληνικού κράτους.

Εάν στην Ισπανία, επρόκειτω για μια μάλλον επιδερμική μόλυνση, ειρηνιστικού χαρακτήρα, που αντιμετωπίστηκε σχετικά γρήγορα ( πάντως όπως όλα δείχνουν προσωρινά) , δεν συνέβη το ίδιο και εδώ. Μεγάλα και σε κάποιες περιπτώσεις τεράστια πλήθη θα γεμίσουν τις πλατείες όλο τον Μάιο και τον Ιούνιο. Η διαταξικότητα των πλατειών, αν και προφανώς θα αποτελέσει πρόβλημα στην εξελιξή τους, στην αρχή θα δημιουργήσει μια εξαιρετική συνθήκη. Στις πλατείες στην αρχή πηγαίνουν όλοι. Η συνάντηση επισφαλών , ανέργων, φοιτητών αλλά και εκπεσόντων μικροαστών , αυτών δηλαδή που δεν εκπροσωπούνταν από την ΓΣΕΕ με τους εργαζόμενους που είχαν  αηδιάσει με την δουλική στάση της, θα δημιουργήσει μια δυναμική κατάσταση . Από την πλευρά του , το καθεστώς θα προσπαθήσει να  αφομοιώσει την νέα κοινωνική κινητικότητα, πριμοδοτόντας τον πατριωτισμό και τον πασιφισμό. Αν και σε κάποιες περιπτώσεις το πέτυχε , σε γενικές γραμμές οι πλατείες ξέφυγαν αρκετά από τα καθεστωτικά όρια.  Όπως και να έχει στις 15 Ιούνη οι πλατείες κυρήττουν γενική απεργία και η ΓΣΕΕ αναγκαστικά ακολουθεί.  Από εκεί και πέρα η ΓΣΕΕ θα πρέπει να κρατήσει αγωνιστική στάση, καθώς πλέον αμφισβητείται η πρωτοκαθεδρία της. Κάπως έτσι θα συρθεί σε δύο 48ωρες γενικές απεργίες ( τις πρώτες μετά την πτώση της χούντας), τον Ιούνιο και τον Οκτώβρη, που μόνο ελεγχόμενες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν τόσο ως προς την μαζικότητα όσο και προς την βιαιότητά τους.  Οι πλατείες αν και θα διαλυθούν με γελοίες δικαιολογίες από το καθεστώς  το καλοκαίρι, θα αποτελέσουν τον σπόρο για τις λαικές συνελεύσεις που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε πολυάριθμες γειτονιές όλο το φθινόπωρο ενώ ο κόσμος τους θα ενισχύσει  τις αρνήσεις πληρωμών, τα ανεξάρτητα σωματεία και όλες τις μη ελεγχόμενες από το καθεστώς δομές στη βάση της κοινωνίας  που συγκροτούνται πλέον  παντού.

Τον Οκτώβρη η κοινωνία θα επιτεθεί. Οι καταλήψεις υπουργείων από εργαζόμενους  που συμβαίνουν στην Αθήνα και οι τεράστια μαζικότητα της πανεργατικής στις 19-20 του μήνα θα φέρουν το καθεστώς σε πολύ δύσκολη θέση.  Οι παρελάσεις την 28 Οκτωβρίου, είτε δεν θα γίνουν, όπως στην Θεσσαλονίκη , είτε θα γίνουν επεισοδιακά, αφού παντού ο κόσμος κυνηγάει τους επισήμους. Είναι η ώρα της αλλάγης φρουράς. Η κυβέρνηση διαλύεται μετά από κάποιες αρκετά περίεργες διαδικασίες και δίνει την θέση της σε πολυκομματική κυβέρνηση με συμμετοχή φασιστών και πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη.  Αμέσως μετά οι μαζικές εκδηλώσεις οργής υποχωρούν.

Το Καθεστώς και οι Αντικαθεστωτικοί

   Αξιολογώντας τις κινήσεις του , αξιολογώντας δηλαδή τα αποτελέσματα της επίθεσής του, το καθεστώς αναγνωρίζει πλέον ότι δεν μπορεί να πάρει με το μέρος του παρά μόνο ένα μικρό κομμάτι του πληθυσμού και επιλέγει να επιβληθεί στρατιωτικά επι της κοινωνίας. Τα δελτία ειδήσεων μετατρέπονται σε πολεμικά ανακοινωθέντα που απευθύνονται πλέον  μόνο στους έχοντες και στους πρόθυμους. Στους υπόλοιπους μιλάνε οι μπάτσοι.   Το 2011, οι μπάτσοι  θα επιχειρήσουν  να καταλάβουν  στρατιωτικά την Κερατέα, θα εισβάλλουν  στο άσυλο πριν τελικά αυτό καταργηθεί τελείως, θα στειλούν στην εντατική έναν διαδηλωτή σε μια γενική απεργία τον Μαίο, θα ρίξουν περίπου 2.000 δακρυγόνα στο Σύνταγμα τις 28-29 Ιούνη και θα το καλοκαίρι εισβάλλουν στις πλατείες. Παράλληλα οι πολιτικοί κρατούμενοι αυξάνονται και τα δικαστήρια μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε στρατοδικεία. Σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις, στην Κερατέα και στην 48ωρή του Οκτώβρη – όπου επιστρατεύτηκε το ΠΑΜΕ – , το καθεστώς έκανε συντεταγμένη υποχώρηση. Σταμάτησε να χτυπάει για να μην χτυπηθεί, γιατι δεν ήταν σίγουρο για τον συσχετισμό δυνάμεων. Όπως ακριβώς κάνουν οι στρατοί.  Το ένα βασικό πλεονέκτημα που έχουν τα αφεντικά   σε αυτόν τον πόλεμο, είναι ότι έχουν  φροντίσει το αντίπαλο στρατόπεδο να είναι διαιρεμένο, και αυτήν την διαίρεση συνεχίζουν να πριμοδοτούν με όλα τους τα μέσα. Το δεύτερο έιναι ότι η κοινωνία σε καμία περίπτωση δεν ξέρει τι θέλει να κάνει.

Η όξυνση της αντιπαράθεσης θα οδηγήσει στην αναπόφευκτη αύξηση των πολιτικών χώρων που αντιμάχονταν από πάντα το καθεστώς. Ο πολύμορφος αντιεξουσιαστικός χώρος και η άκρα αριστερά βλέπουν σημαντικά κομμάτια της αγωνιζόμενης κοινωνίας να τους προσεγγίζουν και να υιοθετούν τα προτάγματα τους ενώ ταυτόχρονα  η συμμετοχή αυτών των πολιτικών χώρων  στις διεργασίες του κοινωνικού κινήματος θα αυξήσει την αδιαλλαξία και την ριζοσπαστικοποίηση του. Παράλληλα η  εκρηκτική κοινωνική κατάσταση θα αναδείξει και τις αδυναμίες όλων των πολιτικών χώρων και ομαδοποιήσεων που δραστηριοποιούνται κινηματικά. Οι μαζικές δηλώσεις νομιμοφροσύνης στο σταλινικό ΚΚΕ, ανάμεικτες με λάσπη και ψέματα, από σχεδόν σύσσωμη την αριστερά μετά τις συγκρούσεις του ΠΑΜΕ με το εξεγερσιακό κομμάτι της πορείας στις 20 Οκτώβρη όπως και η παταγώδης αποτυχία του φοιτητικού κινήματος την αρχή του φθινοπώρου, δείχνουν την χρεωκοπία όσων προσπαθούν να κινηθούν με βάση παλαιότερα λογικά σχήματα. Από την άλλη πλευρά, ο αντιεξουσιαστικός χώρος, τώρα που μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας φέρεται να κάνουν πράξη όχι μόνο την παρότρυνση του για σύγκρουση αλλά  και τις μορφές συλλογικοποίησης που προτείνει,  αδυνατεί να χαράξει στρατηγική και να κάνει βήματα μπροστά. Σε κάθε περίπτωση, εάν μέχρι τώρα το στοίχημα των αντικαθεστωτικών στην Ελλάδα ήταν να βγεί ο κόσμος στους δρόμους , από αυτή την χρονική στιγμή και μετά  είναι να μην  ξαναεπιστρέψει σπίτι του ακριβώς επειδή δεν ξέρει τι θέλει να κάνει.

Ο Στρατός. Φασισμός και  υφέρπων Φασισμός. Οι Εφεδρείες.

   Η ιδεολογική χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει και την αναπόφευκτη άνοδο της ακροδεξιάς. Οι διάφορες φασιστικές συμμορίες εκμεταλλευόμενες την χαώδη κατάσταση που επικρατεί κυρίως στο κέντρο της Αθήνας, αλλά όχι μόνο εκεί, κάνουν πλέον αισθητή την μέχρι τώρα  ασθενική παρουσία τους. Τον Μάιο με αφορμή την δολοφονία  ενός ντόπιου από μετανάστες για μια κάμερα , πραγματοποίησαν μαζικό πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας διάρκειας τριών ημερών, με αποτέλεσμα πολλούς μετανάστες μαχαιρομένους και έναν επιβεβαιωμένο νεκρό. Έκτοτε η δράση τους περιορίστηκε στις συμμορίτικου τύπου επιθέσεις σε μετανάστες που πραγματοποιούσαν και τα προηγούμενα χρόνια, με κάποια σχετική αύξηση. Σίγουρα επικίνδυνη αποδεικνύεται και η εμφάνιση μιας νέου τύπου ακροδεξιάς που φαίνεται  να αναπτύσσεται στις πλατείες. Ένα συνοθύλευμα από  εθνοπατέρες , ‘‘αριστερούς’’ πατριώτες, εξημερωμένους ακροδεξιούς  και πρώην πασόκους, που στοχοποιεί τα ξένα αφεντικά του ΔΝΤ, χαρακτηρίζει  τους ντόπιους πολιτικούς  ως προδότες της Ελλάδας , αναφέρεται κυρίως στον διαταξικό πατριωτισμό και υπερπροβάλλει την εθνική απελευθέρωση ως λύση για ένα βιώσιμο ντόπιο καπιταλισμό φαίνεται να βρήκε εύφορο έδαφος στα πιο συντηριτικά κομμάτια των πλατειών. Η νέα ακροδεξιά ( ΣΠΙΘΑ κ.α ) που  πλειoδοτεί  σε πατριωτισμό απέναντι στους σημερινούς εξουσιαστές αποτελεί τον υφέρποντα ‘‘κινηματικό’’ φασισμό του αύριο.  Τέλος η  κοσμική πλέον  ακροδεξιά του ΛΑΟΣ έχει αναδειχθεί από το καθεστώς σε ρυθμιστικό παράγοντα του πολιτικού συστήματος. Στην κυβέρνηση ‘‘εθνικής σωτηρίας’’ του Οκτώβρη το καθεστώς χάρισε σε ένα κόμμα δέκα βουλευτών τέσσερις θέσεις σε υπουργεία.

Το 2011 είναι η χρονιά που εμφανίζεται και ένας άλλος παράγοντας στο προσκήνιο. Είναι η πρώτη φορά μετά την χούντα που υπάρχει κινητικότητα στον στρατό. Τον Φλεβάρη γίνεται ευρέως γνωστό ότι ο στρατός ετοιμάζεται για την καταστολή διαδηλώσεων και εξεγέρσεων καθώς κάποιος φρόντισε να βιντεοσκοπήσει μια σχετική άσκηση στο Κιλκίς. Τον Οκτώβρη 2.000 απόστρατοι αξιωματικοί εισβάλλουν στο Υπουργείο Άμυνας, φωνάζοντας ότι το κράτος έχει ξεχάσει (οικονομικά)  τους υπερασπιστές τις πατρίδας και  λίγες μέρες  αργότερα κάποιοι από τους επικεφαλείς τους  θα ιδρύσουν κόμμα. Στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου θα αποκρουστεί από τους διαδηλωτές ένας λόχος εφέδρων αξιωματικών που επιχειρεί να περάσει πάνω από τους ‘‘προδότες’’ που  έχουν διακόψει την παρέλαση . Την  17η Νοέμβρη στην Σχολή  Ευελπίδων οι αρχηγοί των σπουδαστών  τραγουδάνε τον ύμνο της Χούντας ενώ τον Δεκέμβριο σαράντα Ουκάδες που διώκονται για φασιστικά συνθήματα σε παρέλαση φωνάζουν ακριβώς τα ίδια συνθήματα εντός του δικαστηρίου για να καταδικαστούν εν τέλει μόνο δύο από αυτούς. Το πιο ύποπτο όμως,  όλων των γεγονότων συνέβη κατά την διάρκεια του ‘‘ κενού εξουσίας ’’ , λίγο πριν σχηματιστεί η τελευταία κυβέρνηση. Ο υπουργός Άμυνας Μπεγλίτης,  μια μέρα πριν παραιτηθεί και ο ίδιος, λόγω αλλαγής της κυβέρνησης, καλεί εκτάκτως όλη την ηγεσία του στρατού και τους απολύει όλους.  Για το τελευταίο γεγονός δεν έχει δωθεί καμία απολύτως εξήγηση από κανέναν. Λίγες μέρες πριν είχαν έρθει στη δημοσιότητα  καταγγελίες φαντάρων στην επαρχία,  ότι αξιωματικοί τους λένε να προετοιμαστούν για σύγκρουση με τους διαδηλωτές.

Η Κομβική Ιστορική Στιγμή

   Αν κάτι πλέον είναι σίγουρό είναι ότι η κατάσταση δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Εάν η κοινωνία προς το παρόν δείχνει να υποχωρεί αυτό δεν είναι λόγω ήττας αλλά για να οργανώσει καλύτερα την επόμενη επίθεση της. Αυτή η επίθεση δεν θα χαρακτηρίζεται πλέον από την νοσταλγία για αυτά που έχασε, αλλά από την ελπίδα για αυτά που σκοπεύει να κερδίσει.  Από την άλλη πλευρά το καθεστώς όσο προελαύνει τόσο συνειδητοποιεί ότι ο κοινοβουλευτισμός πλέον δεν του προσφέρει καμία κάλυψη, του είναι πλέον άχρηστος. Συνεπώς με την σειρά του ετοιμάζεται για την οργάνωση της δικιάς του άμυνας. Για την μέρα μετά την χρεωκοπημένη αστική δημοκρατία.

Το 2011 χαρακτηρίζεται από τις ταραχές σε όλο τον κόσμο. Το κοινωνικό κίνημα στην Ελλάδα εμπνέει, εμπνέεται και  αλληλοεπηρεάζεται με τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις που συμβαίνουν παντού. Οι αντιφάσεις του καπιταλισμού εκρύγνεινται σε όλο τον πλανήτη. Στην Τυνησία το καθεστώς που κυβερνούσε επι τριάντα χρόνια γκρεμίστηκε σε δυο μήνες, πυροδοτόντας εξεγέρσεις σε όλη την Μέση Ανατολή, συγκρούσεις στην Αλβανία και  εμφύλιους στην Συρία και την Λιβύη. Στην Κίνα οι προλετάριοι εξεγείρονται, βάζουν φωτιά σε κυβερνητικά κτήρια και αστυνομικά τμήματα πριν οι ντόπιοι Ματατζήδες πολιορκήσουν την πόλη τους. Στην Αίγυπτο η επανάσταση ανάγκασε το καθεστώς να καταφύγει στον στρατό , ο οποίος πλέον αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο μιας νέας επανάστασης. Στο Καζακστάν απολυμένοι εργάτες πετρελάικών εταιριών πυρπολούν την γιορτή για την ανεξαρτησία της χώρας και αναποδογυρίζουν τρένα για να μην έρθουν οι μπάτσοι και στην Χιλή μια φοιτητική έκρηξη καταλήγει σε  διαδηλώσεις και οδομαχίες που κράτησαν πάνω από ένα εξάμηνο. Στην Αγγλία μια άγρια μητροπολιτική εξέγερση τον Αύγουστο σταμάτησε όταν ο Κάμερον απείλησε να κατεβάσει τον στρατό. Στην Αμερική το καθεστώς αντιμετωπίζει το ‘‘ Occupy Wall Street ’’ με ξύλο δακρυγόνα και συλλήψεις, αλλά παρ’ ολα αυτά το μόνο που καταφέρνει είναι η ριζοσπαστικοποίηση του.

Το 2012  ένα Φάντασμα πλανιέται πάνω από τον Πλανήτη…

ΒΑΓΙΑΝ

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

πηγή : http://classwar.espiv.net/?p=2436

Advertisements

About this entry