Το «παιχνίδι του δειλού» λίγο πριν την ώρα της… κρίσης Πηγή:www.capital.gr

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012 – 00:48

Οι αντιδράσεις των αρχών στην κρίση της Ευρωζώνης θεωρούνται από πολλούς ως κοντόφθαλμες, ασυνάρτητες και καθοδηγούμενες από πολιτικές σκοπιμότητες. Την άποψη αυτή έρχονται να αμφισβητήσουν με άρθρο τους οι Fred Bergsten και Jacob Funk Kirkegaard, διευθυντής και αναλυτής αντίστοιχα, του Peterson Institute for International Economics.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, αυτό που βλέπουμε είναι ένα «παιχνίδι του δειλού» μεταξύ των βασικότερων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων της Ευρώπης. Ποια θα είναι η κατάληξή του; Καθώς η κατάρρευση πλησιάζει, οι κατάλληλες συμφωνίες θα επιτευχθούν και η Ευρώπη θα βγει πιο δυνατή και με αβλαβές νόμισμα.

Κάνουν αυτό που δεν μπορούν να πουν ότι θα κάνουν

«Για να καταλάβουμε την εξέλιξη του ευρώ, αρκεί να δούμε και να καταλάβουμε αυτά που κάνουν οι Ευρωπαίοι και όχι αυτά που λένε. Όλες οι κρίσεις που έχουν απειλήσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα εδώ και περίπου μισό αιώνα έχουν επιλυθεί με τρόπο τέτοιο που οδηγεί στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Σε κάθε σημαντική στιγμή της σημερινής κρίσης, στην ουσία έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να αποφύγουν την κατάρρευση.

Πιστεύουμε ότι πριν την κατάρρευση, τόσο η Γερμανία όσο και η ΕΚΤ θα πληρώσουν όσα κριθεί απαραίτητο για να αποφύγουν την καταστροφή. Σε αυτό συνηγορούν οι ύστατοι πολιτικοί στόχοι και των δύο. Το πρόβλημα για τις αγορές είναι ότι και οι δύο αυτοί κεντρικοί παίκτες δεν μπορούν να πουν τι θα κάνουν για δύο λόγους», τονίζουν οι Bergsten και Kirkegaard.

Πρώτον, μία δέσμευση για απεριόριστες διασώσεις θα αποτελούσε τον ορισμό του «πολιτικού ηθικού κινδύνου».

Δεύτερον, οι βασικοί παίκτες δεν μπορούν να δηλώσουν ανοιχτά τις προθέσεις τους καθώς καθένας από τους τέσσερις πιστωτές – η Γερμανία και άλλες βόρειες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η ΕΚΤ, οι ιδιώτες πιστωτές και το ΔΝΤ – θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν όσες περισσότερες απώλειες μπορούν, από τα ελληνικά ομόλογα ή τις ευρωπαϊκές τράπεζες, στους άλλους τρεις.

Καθώς η ελληνική κυβέρνηση (με τους υπόλοιπους της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ να κοιτούν τα δικά τους συμφέροντα) παζαρεύει με τους ιδιώτες πιστωτές, και τα εκτός Ευρωζώνης μέλη του G20 εξετάζουν το ενδεχόμενο να διαθέσουν περισσότερους πόρους στο ΔΝΤ, οι βασικοί παράγοντες της κρίσης συνεχίζουν να προσπαθούν να αναγκάσουν άλλους να αναλάβουν τα βάρη της κρίσης, σύμφωνα με τους συγγραφείς. Στο μεταξύ, η κρίση συνεχίζεται και εκ πρώτης όψεως δείχνει να μην έχει λύση.

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές πιθανές λύσεις για να αποτρέψουν την βραχυπρόθεσμη κατάρρευση όταν η Ιταλία και η Ισπανία αρχίσουν τις μεγάλες ανακυκλώσεις χρέους στους πρώτους μήνες του 2012.

– Η Γερμανία (και οι άλλες οικονομικά ισχυρές χώρες) μπορεί να… υπογράψει μία επιταγή και να συμφωνήσει να επεκτείνει τους μηχανισμούς διάσωσης ή να τους δώσει το δικαίωμα να λειτουργούν σαν τράπεζες.

– Το ΔΝΤ μπορεί να δώσει… επιταγή χρησιμοποιώντας νέους πόρους από την Ευρωζώνη και τον υπόλοιπο κόσμο για να δημιουργηθεί ένα νέο μεγάλο πρόγραμμα στήριξης για την Ιταλία ή/και την Ισπανία.

– Την επιταγή μπορεί να την… υπογράψει η ΕΚΤ και να ξεκινήσεις να αγοράζει μεγαλύτερα ποσά κρατικών ομολόγων.

Μένει να δούμε ποια λύση θα επιλεγεί, Είναι πιθανό το τελικό πακέτο να συνδυάζει πτυχές των ανωτέρω λύσεων.

Η επίλυση της κρίσης πιο φθηνή από την κατάρρευση

«Είναι προφανές ότι καμία από αυτές τις λύσεις δεν είναι σε καμία περίπτωση το ίδιο κοστοβόρα για κανένα μέρος, είτε μέσα είτε έξω από την Ευρωζώνη, όσο μία ενδεχόμενη πτώχευση της Ιταλίας ή η κατάρρευση του ευρώ», σημειώνουν.

Γι’ αυτό το λόγο, συνεχίζουν ο ίδιοι, από τη στιγμή που θα τελειώσουν οι προ-τοποθετήσεις και εξαντληθούν οι εναλλακτικές, το παιχνίδι του δειλού θα ολοκληρωθεί και θα ληφθούν οι πολιτικές αποφάσεις για το πώς θα μοιραστεί… η λυπητερή για την διασφάλιση της επιβίωσης του ευρώ.

Κάθε πολιτικός στην Ευρώπη γνωρίζει ότι η κατάρρευση του ευρώ θα ήταν πολιτική και οικονομική καταστροφή για όλους και επομένως είναι μη αποδεκτή. Ευτυχώς, η Ευρώπη είναι μία εύπορη περιοχή με άφθονους πόρους για να επιλύσει την κρίση – είναι θέμα πολιτικής βούλησης να δοθούν τα χρήματα και όχι οικονομικής ικανότητας.

Συνεπώς, οι βασικοί πολιτικοί παίκτες στο Βερολίνο, στη Φρανκφούρτη, στο Παρίσι και την Αθήνα πολύ λογικά θα εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια και τις εναλλακτικές πριν συμφωνήσουν την τελευταία στιγμή.

Σταθεροποίηση και λύση στον ορίζοντα: Και μετά τι;

«Πιστεύουμε επομένως ότι η κρίση της Ευρωζώνης – παρά την επιφανειακή παρουσίαση του αντιθέτου – οδεύει σε σταθεροποίηση και επίλυση. Η τελευταία μεγάλη πολιτική πρόκληση στην ατζέντα της Ευρωζώνης για το 2012 ξεπερνά τα μέτρα για την αντιμετώπιση της άμεσης κρίσης και θα επικεντρωθούν στη μακροπρόθεσμη κατεύθυνση της Ευρωζώνης προς τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις».

Στη διάρκεια του 2012, η Ευρωζώνη αναμένεται να υιοθετήσει μία σειρά νέων και πολύ πιο αξιόπιστων δημοσιονομικών κανόνων καθώς και ρυθμιστικό πλαίσιο για την επιτήρηση των ισολογισμών. Πρόκειται για σαφέστατη απαίτηση τόσο της ΕΚΤ όσο και της Γερμανίας. Όμως ενώ η νέα δημοσιονομική συνθήκη θα σταθεροποιήσει αναμφίβολα την Ευρωζώνη στο μέλλον, θα πρέπει να θεωρηθεί απλώς η αρχή των θεσμικών αλλαγών που απαιτούνται στην περιοχή.

«Η δημοσιονομική προσαρμογή δεν είναι το παν και η κίνηση προς μεγαλύτερη και πιο συμμετρική εμβάθυνση της δημοσιονομικής ένωσης πρέπει να συνεχιστεί», υποστηρίζουν οι συγγραφείς.

Ακολουθώντας το δόγμα «πρώτα οι δημοσιονομικοί κανόνες», οι ηγέτες της Ευρωζώνης πρέπει να κάνουν και άλλα στιβαρά βήματα το 2012 προς την εφαρμογή ευρωομολόγων ή την επέκταση του τείχους προστασίας του ESM (ίσως και με την συμμετοχή του ΔΝΤ) σε τέτοιο βαθμό που θα ηρεμήσουν οι χρηματαγορές και θα οδηγήσουν σε μείωση των επιτοκίων της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Συμπεράσματα

Οι συγγραφείς καταλήγουν ότι ενώ χρειάστηκαν περίπου δέκα χρόνια από την εισαγωγή του ευρώ για να ξεσπάσει η πρώτη σοβαρή πολιτική κρίση, το πιο δύσκολο σημείο της σημερινής κρίσης είναι να χρησιμοποιηθεί η πολιτική ευκαιρία που παρουσιάζεται για να ολοκληρωθεί το μισοτελειωμένο οικοδόμημα του ευρώ.

«Σε αυτή τη διαδικασία το ευρώ θα εξελιχθεί διαφορετικά από την πλήρη οικονομική και νομισματική ένωση που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ. Θα χρειαστούν και νέες Συνθήκες και θεσμικές αναθεωρήσεις στο μέλλον. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται από τις 27 πρόσφατες τροποποιήσεις του συντάγματος των ΗΠΑ, τα ελαττωματικά αρχικά σχέδια δεν αποκλείουν τη μακροπρόθεσμη επιτυχία».

πηγή : http://www.capital.gr/News.asp?id=1393366

Advertisements

About this entry